In bad

Ik kan er niets tegen doen. Na elke dag kleeft de wereld aan mij. Gezichten van mensen, het lawaai van de stad, flarden van televisieprogramma?s en ontelbare geurtjes zijn mijn bewustzijn binnengedrongen. ?S Avonds ben ik zwaarder dan in de ochtend. Als ik er niets tegen zou doen, zou ik stikken van zinloze herinneringen. De indrukken bijten zich vast in mijn ziel als vlooien op een hond.

Ik wil niet weten dat de vrouw vó³² mij in de supermarkt pasta, courgette, elmex en ranja kocht. Ik wil vergeten dat de klok op de kerktoren op twintig over twee stond toen een labrador tegen de straatkrantverkoper blafte. Ik wil er niet over een jaar aan terug moeten denken dat er vandaag geen treinen reden tussen Utrecht en Woerden.

Veel dingen zal ik alsnog niet meer kwijt kunnen raken. Zij besmetten mijn geheugen voorgoed. Maar ik ga elke avond een half uur in bad liggen om zo veel mogelijk van de dag te verdrinken. Ik duik helemaal onder en pluk de indrukken van mij af. Dan kijk ik toe hoe het water in de afvoer verdwijnt, opgelucht dat ik al niet meer weet welke details de droevige vuiltjes zijn geweest.