Melodrama

De zoete pianomuziek speelt nog. We stommelen de donkere zaal uit, het felle licht van de foyer tegemoet. Als een blind molletje knijp ik mijn ogen tot spleetjes. Ben beneveld door de beelden, hoor mijn vrienden ergens ver weg praten. Iets over bier en waar we dan naar toe gaan en slap verhaal en gelukkig wel dat lekkere ding. Slechte film, ja, vond ik ook. Maar wel zo’n psychologisch drama. En daar ben ik nogal vatbaar voor. Ik voel het langzaam in me opkomen. Snel kus ik mijn vrienden gedag, iets mompelend over moe en morgen vroeg op. Op weg naar mijn fiets, voel ik het al. Ik ben in de film blijven hangen. Een sterk staaltje Method Acting. Gelukkig ben ik mijn enige toeschouwer. Als ze in de stromende regen naar huis fietst, hoor ik de aanzwellende muziek op de achtergrond. Ze veegt met een wild gebaar een pluk haar uit haar gezicht. En dan komen de tranen. Melodramatisch laat ze ze over haar wangen stromen. Ik volg aandachtig iedere beweging. Ze lijken iets trager dan normaal, voor de dramatische lading. Thuisgekomen zijn de tranen verdwenen, maar af en toe volgt een shot van haar diepe blik. In gedachten verzonken schrijdt ze door de kamer. Slaakt af en toe een bijbehorende zucht. Gepeins in de verte, terwijl ze zich langzaam uitkleedt. Handen in close-up, die haar bloes losmaken. Knoopje voor knoopje. Daarna maakt ze behoedzaam een stapeltje van haar kleren. Ze slaat de geruite deken op. Strijkt terloops nog even over het lege kussen naast haar. Bibberend kruipt ze tussen de lakens. Waarom is zij zo droevig? De volgende scène zal alles duidelijk maken. Maar dan slaap ik al.