Frietkot

Een regenachtige dag in oktober, tegen het begin van de avond. We waren op weg naar huis, na een weekendje Ardennen. Moe, hongerig en nog steeds een beetje klam en modderig van drie dagen kamperen in de regen, stopten we aan de kant van de provinciale weg. Voor een puntzak friet.
Het frietkot. Een vervallen houten barak op een kaal stuk asfalt. Een zwaarlijvige, verlopen vrouw van middelbare leeftijd baatte de tent uit. Geassisteerd door haar minstens zo kolossale evenbeeld. Hoewel, zoonlief was misschien nog lelijker.
De madame vroeg snauwend wat haar klanten bliefden. Waarop ze de zoon iets onverstaanbaars toeschreeuwde. De jongen had een droevige blik in zijn ogen, toen hij zijn puisterige glimhoofd een moment van het sissende frituurvet oprichtte. De baklucht was in een straal van een kilometer nog te ruiken. We durfden niets aan te raken. Tussen de bevroren kroketten lag groene sla van plastic. Op de vitrine waren een paar posters geplakt, met daarop de portretten van vrolijk lachende meisjes. Het was in de tijd van Dutroux.

De vrachtwagens denderden onophoudelijk voort en het begon weer te regenen. Zwijgend aten we uit onze roodgeruite puntzakken. We stonden daar, samen met een paar truckers met houthakkersbloezen. Ze dronken blikjes Jupiler. Ook zij zeiden niets. De vrolijke Belgische hitjes kraakten uit het transistorradiootje.

Laatst hoorde ik het ineens weer. Frietkot. Ik kreeg een vreemde smaak in mijn mond.