Hulpeloosheid

Achter de deur van de dames wc staat een klein meisje, met haar hoofd naar de muur. Er is niemand op de wc’s, en niemand bij de wastafels. Alleen het kleine meisje. “Is alles goed? Je staat hier zo alleen?” Het meisje schuift wat dichter tegen de muur aan. Ik maak me kleiner, totdat ik op haar hoogte ben. “Kan ik je helpen?” Het meisje draait naar me toe, tranen in haar ogen. Ze snik, snik, snikt. “Ik krijg mijn knopen niet dicht.” Ze wijst op haar rode broek. “Zal ik ze even voor je dicht doen? Dat gaat ook niet makkelijk zeg. Zo, kijk eens. Wacht je moeder buiten?” Het meisje knikt. Snikt. Gaat.

Op een vreemde wc staan. Je bent al een groot meisje, want je kunt alleen naar de wc. Je krijgt je gulp niet dicht. Je wilt niet met een open broek naar buiten gaan. Eigen herinneringen. Het gevoel van hulpeloosheid. Het gevoel dat ik vandaag misschien voor het eerst echt iemand heb kunnen helpen.