Ambities

Ik ben een voorzichtig iemand.
Er zijn mensen die mij vragen wat ik wil bereiken in mijn leven, wat mijn plannen zijn voor de toekomst. Zij kijken me verwachtingsvol aan en strijken over hun nette kleren. Het is niet dat ik geen ambities heb. Ik koester een aantal ideeën over wat er moet komen. Desondanks geef ik vage antwoorden op hun vragen. Vervolgens stel ik hen de zelfde vraag zodat zij aan een lange, gedetailleerde uiteenzetting kunnen beginnen.
Tegenover bejaarden is het anders. Bij hen leef ik op en beschrijf in kleurrijke beelden hoe ik de wereld zal versieren, terwijl zij met trillende handen in hun kopjes koffie roeren. Zij luisteren naar mij en knikken moe en denken terug aan dagen vó³² mijn tijd. Soms moedigen zij me aan met een schouderklopje. Ik voel mij niet schuldig als ik over enkele jaren blijk te hebben gefaald, als ik de resten van mijn plannen bij de grofvuil zet. Want er zal niemand meer zijn die teleurgesteld of uit leedvermaak op me wijst.