Treinreis

Nederland is te klein voor een leuke treinreis. De wagons zitten vol met chagrijnige mensen die naar hun werk willen of naar huis. Ze zitten op oranje bankjes, verstoppen zich achter de ‘Spits’ of bellen met iemand die niet in een trein zit om ruimte te winnen.

Om de twee manden sta ik op het station, met een grote rugzak en met een kleine voor proviand en dergelijke. Na het eerste overstappen verandert de sfeer. Talen gaan door elkaar en grote koffers liggen boven de hoofden van de reizigers. Men doet zijn best om zich thuis te voelen voor enkele uren. Een paar honderd mensen zitten in dezelfde trein, met als enige overeenkomst dat iedereen op die dag ergens naartoe wil.
Soms praat ik bijna de hele reis met een of twee mensen. Met een man uit Afghanistan, met een meisje dat onderweg is naar haar vriendje, met een professor uit New York of met een oude vrouw die een beetje zenuwachtig haar handtas vasthoudt. Andere keren kijk ik alleen wat om me heen. Naar de man en de vrouw daar bij het raam. Ze kijken de hele tijd naar buiten. De vrouw zegt soms “Kijk, die grote brug.” of “Wat een mooi gebouw” en wordt steeds helemaal enthousiast als zij een ree ziet. De man mompelt dan iets zonder de blik van de buitenwereld te nemen. Verderop wil een jongetje steeds zijn moeder ontsnappen en op ontdekkingstocht gaan. Hij wordt verlegen als de controleur komt.
Als ik een paar honderd kilometer verderop uitstap uit de laatste trein is er het duidelijke gevoel onderweg geweest te zijn. Niet van Utrecht naar Amsterdam maar net een eindje verder. Net ver genoeg om een indruk te krijgen van een paar wagons vol mensen die toevallig die dag ergens naartoe wilden.